DIECEZJA WARSZAWSKO-PRASKA
Beatyfikacja Księdza Sopoćki
Białystok, 28 września 2008, godz. 11.00


Program beatyfikacji

Piątek, 26 września 2008
14.30 – Procesja z Obrazem Jezusa Miłosiernego z kościoła Świętej Rodziny przy ul. Ogrodowej do kaplicy Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego przy ul. Poleskiej
15.00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego i Msza Święta w kaplicy przy ul. Poleskiej
17.15 – Procesja z Obrazem Jezusa Miłosiernego z kaplicy przy ul. Poleskiej do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego przy ul. Radzymińskiej
18.00 – Msza Święta i czuwanie modlitewne
21.00 – Apel Jasnogórski i czuwanie modlitewne
24.00 – Msza Święta koncelebrowana przez księży pochodzących i pracujących w Parafii Miłosierdzia Bożego, czuwanie modlitewne

Sobota, 27 września 2008
6.00 – Godzinki o Miłosierdziu Bożym
7.00 – Msza Święta
9.00 – Msza Święta
12.00 – Nabożeństwo pojednania
15.00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego i Msza Święta
16.30 – I Nieszpory niedzielne
18.00 – Msza Święta i Akt Zawierzenia Parafii Miłosierdziu Bożemu
W tym samym czasie, w Bazylice Archikatedralnej i innych kościołach Białegostoku i Archidiecezji Białostockiej, księża biskupi uczestniczący w Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski odprawiać będą Msze Święte o duchowe owoce beatyfikacji ks. Michała Sopoćki.
20.00 – Nabożeństwo powołaniowe
21.00 – Apel Jasnogórski i czuwanie modlitewne
24.00 – Msza Święta i czuwanie modlitewne

Niedziela, 28 września 2008
6.00 – Godzinki o Miłosierdziu Bożym
7.00 – Msza Święta
8.30 – Godzinki o Miłosierdziu Bożym i czuwanie modlitewne na placu celebry
Godz. 11.00: UROCZYSTA CELEBRACJA EUCHARYSTII, PODCZAS KTÓREJ J.E. KSIĄDZ ARCYBISKUP ANGELO AMATO, DELEGAT OJCA ŚWIĘTEGO BENEDYKTA XVI, DOKONA AKTU BEATYFIKACJI CZCIGODNEGO SŁUGI BOŻEGO KSIĘDZA MICHAŁA SOPOĆKI. HOMILIĘ WYGŁOSI J.EM. KSIĄDZ KARDYNAŁ STANISŁAW DZIWISZ.
15.00 – Koronka do Miłosierdzia Bożego i Msza Święta
16.30 – Msza Święta dziękczynna w kaplicy przy ul. Poleskiej
18.00 – Msza Święta
20.00 – Msza Święta
21.00 – Apel Jasnogórski i zakończenie uroczystości

Poniedziałek, 29 września 2008
18.00 – Msza Święta z okazji imienin ks. Michała Sopoćki


Białystok określany jest jako "Miasto Miłosierdzia”. Wciąż żywa jest tu pamięć o spowiedniku s. Faustyny. Wierni wspominają ks. Michała Sopoćkę zwłaszcza w dniu jego imienin (29 września), w rocznicę przeniesienia zwłok Sługi Bożego do kościoła Miłosierdzia Bożego (30 listopada) oraz w rocznicę śmierci, która była wówczas jednocześnie dniem imienin s. Faustyny (15 lutego). Obecnie wspomnienie liturgiczne św. Faustyny Kowalskiej obchodzone jest 4 października, wspomnienie liturgiczne ks. Michała Sopoćki od dnia beatyfikacji będzie obchodzone właśnie 15 lutego. Data beatyfikacji też jest symboliczna – 28 września w archidiecezji białostockiej obchodzony jest jako Dzień Modlitw o Świętość Kapłanów, a zarazem rocznica śmierci abp. Edwarda Kisiela, który rozpoczął przed laty starania o beatyfikację ks. Sopoćki, a w swoim testamencie zapisał, że wszystkie swoje cierpienia ofiaruje w intencji kapłanów diecezji, „aby byli święci”. Beatyfikacja odbędzie się dokładnie w 15. rocznicę śmierci abp. Kisiela.

Uroczystość rozpocznie się 28 września w dolnym kościele – u grobu ks. Michała Sopoćki. Stamtąd, kilka minut przed godz. 11.00, orszak przejdzie do ołtarza polowego. Eucharystii, w trakcie której do chwały ołtarzy zostanie wyniesiony Sługa Boży przewodniczył będzie abp Angelo Amato, prefekt Kongregacji do Spraw Świętych. W uroczystości weźmie udział około 120 biskupów, w tym metropolita wileński kard. Audrys Juozas Bačkis, metropolita mińsko-mohylewski Tadeusz Kondrusiewicz oraz prymas Polski kard. Józef Glemp.

„Ojcze Święty, Arcybiskup Białostocki, pokornie prosi Waszą Świątobliwość ażebyś raczył zaliczyć w poczet błogosławionych Sługę Bożego Księdza Michała Sopoćkę” – tymi słowami metropolita białostocki abp Edward Ozorowski zwróci się do abp. Amato, reprezentanta Ojca Świętego, rozpoczynając ryt beatyfikacji. Następnie ks. prał. Krzysztof Nitkiewicz, postulator procesu beatyfikacyjnego, przedstawi krótki życiorys Sługi Bożego ks. Michała Sopoćki.

Wówczas prefekt Kongregacji do Spraw Świętych odczyta po łacinie list apostolski, którym Ojciec Święty zalicza w poczet błogosławionych Sługę Bożego ks. Michała Sopoćkę, a chwilę później metropolita białostocki przeczyta formułę beatyfikacyjną w języku polskim. W trakcie uroczystego śpiewu „Alleluja” W.A. Mozarta zostanie odsłonięty obraz przedstawiający ks. Michała Sopoćkę, a z dolnego kościoła wyruszy procesja z relikwiami kapłana. Relikwie nieść będzie kustosz sanktuarium Miłosierdzia Bożego ks. kan. Andrzej Kozakiewicz w otoczeniu sześciu sióstr z lampionami ze Zgromadzenia Jezusa Miłosiernego, do założenia którego przyczynił się ks. Sopoćko. Kiedy relikwie ucałuje abp Amato, zostaną one wraz ze świecami złożone przed odsłoniętym obrazem. Po okadzeniu obrazu i relikwiarza, prefekt Kongregacji do Spraw Świętych zakończy ryt beatyfikacji, a arcybiskup Edward Ozorowski podziękuje Ojcu Świętemu za dar nowego błogosławionego.
Podczas Mszy św. homilię wygłosi metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz. Wezwania modlitwy powszechnej zostaną odczytane w języku polskim, litewskim i białoruskim. Pod koniec Eucharystii słowo do wiernych skierują prymas Polski kard. Józef Glemp, metropolita wileński kard. Audrys Juozas Baczkis i metropolita mińsko-mohylewski abp. Tadeusz Kondrusiewicz.

Dostrzegając niezwykle gorliwą służbę Bogu i Kościołowi w kapłaństwie oraz świętość życia ks. Sopoćki wszczęto w 1987 roku jego proces beatyfikacyjny. Proces Rozpoczął go abp Edward Kisiel, dzieło to kontynuowali jego następcy: abp Stanisław Szymecki i abp Wojciech Ziemba. Etap diecezjalny zamknięto w 1993 roku. W roku 2002 dokumentacja procesu wraz z obszerną biografią ks. Sopoćki, zestawiona w tzw. positio, przekazana została do Kongregacji ds. Świętych w Rzymie. W roku 2004 komisja teologów powołana przez Kongregację pozytywnie oceniła opracowanie positio, a następnie komisja kardynałów przyjęła i potwierdziła orzeczenie teologów. W następstwie tych prac Kongregacji w 20 grudnia 2004 r. w Watykanie ogłoszony został uroczyście w obecności Ojca Świętego Jana Pawła II dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. W grudniu 2007 r. zatwierdzony został w Watykanie cud za przyczyną Sługi Bożego. W następstwie tego w styczniu 2008 r. z potwierdzeniem Ojca Świętego Benedykta XVI wyznaczono termin i miejsce beatyfikacji Sługi Bożego.



Życiorys Księdza Michała Sopoćko (1888-1975)

Michał Sopoćko urodził się 1 XI 1888 r. w Nowosadach, w powiecie oszmiańskim. Były to czasy niewoli narodowej i prześladowania przez władze rosyjskie Kościoła katolickiego oraz Polaków i Litwinów na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej (obecnie Białoruś). W rodzinie Sopoćków pielęgnowano przywiązanie do Kościoła katolickiego i polskości. W tej wyjątkowej atmosferze wzrastał młody Michał. Pragnąc poświęcić się bezgranicznej służbie Bogu i ludziom, wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. 15 czerwca 1914 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa żmudzkiego – Franciszka Karewicza.

W latach 1914-1918 pracował jako wikariusz w parafii Taboryszki, w której przyczynił się do wskrzeszenia zlikwidowanych przez władze carskie parafii w Miednikach i Onżadowie. Wobec trudności stwarzanych przez okupacyjne władze niemieckie (I wojna światowa), wyjechał do Warszawy i wkrótce został kapelanem Wojska Polskiego. Rzetelnie spełniając obowiązki kapelana, odbył również studia specjalistyczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł doktora. W tym samym czasie ukończył także Państwowy Instytut Pedagogiczny. Od 1924 r. pracował w Wilnie jako kierownik Wileńskiego Rejonu Duszpasterstwa Wojskowego.

W 1927 r. abp Romuald Jałbrzykowski powierzył mu odpowiedzialną funkcję ojca duchownego w Wileńskim Seminarium Duchownym, a w roku następnym został zatrudniony na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po uzyskaniu zwolnienia z wojska oraz funkcji ojca duchownego w Seminarium (1932) poświęcił się głównie pracy naukowej. W 1934 r. habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie teologii pastoralnej i uzyskał stopień docenta. Nie zrezygnował z pracy duszpasterskiej. W latach 1934-1938 pełnił obowiązki rektora kościoła św. Michała. Był też spowiednikiem sióstr z kilku zgromadzeń zakonnych.

Jedną z przełomowych dat w jego życiu, był rok 1933, w którym został spowiednikiem i kierownikiem duchowym siostry Faustyny Kowalskiej ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Jako spowiednik dokonał odpowiedniego rozeznania przeżyć religijnych s. Faustyny, związanych z kultem Miłosierdzia Bożego. Z jego polecenia zapisała je w „Dzienniczku”, dzięki czemu stały się powszechnie dostępne i ciągle są źródłem w zgłębianiu tajemnicy oraz rozwijaniu kultu Miłosierdzia Bożego.

Kult Miłosierdzia Bożego stał się ideą wiodącą życia ks. Sopoćki. Za jego staraniem, według wskazań s. Faustyny, malarz Eugeniusz Kazimirowski namalował w Wilnie w 1934 r. pierwszy wizerunek Jezusa Miłosiernego. Ks. Sopoćko wiele pisał o Miłosierdziu Bożym, a w 1938 r. powołał Komitet Budowy kościoła Miłosierdzia Bożego na Śnipiszkach w Wilnie. Budowę uniemożliwił wybuch drugiej wojny światowej. Mimo wojny i okupacji ks. Sopoćko nie zaprzestał szerzenia kultu Miłosierdzia Bożego. Pełen poświęcenia, spieszył z pomocą ludziom prześladowanym i eksterminowanym, m.in. Żydom. Udało mu się szczęśliwie uniknąć aresztowania i uwięzienia razem z profesorami i klerykami Seminarium Duchownego w 1942 r., i odtąd ukrywał się w okolicach Wilna. W czasie II wojny światowej przyczynił się do powstania nowego zgromadzenia zakonnego, które zgodnie z objawieniami s. Faustyny miało odtąd służyć idei Miłosierdzia Bożego. Napisał dla niego konstytucje zakonne, a po wojnie czynnie uczestniczył w jego ukonstytuowaniu się w Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego.

W 1947 r., na wezwanie abpa Jałbrzykowskiego, przybył do Białegostoku i został profesorem w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym. Tu objął wykłady ze swych specjalności: pedagogiki, katechetyki, homiletyki, teologii pastoralnej, teologii ascetycznej. Poza tym kontynuował apostolstwo Miłosierdzia Bożego i czynił starania u władz kościelnych o zatwierdzenie tegoż kultu. W 1954 r. dzięki jego staraniom, Ludomir Sleńdziński namalował w Krakowie nowy obraz Jezusa Miłosiernego. Uzyskał on aprobatę Głównej Komisji Episkopatu Polski. Niestrudzenie wypracowywał dalsze biblijne, teologiczne i pastoralne podstawy prawdy o Bożym Miłosierdziu i jego kulcie. Jego prace były tłumaczone na wiele języków m.in. łaciński, angielski, francuski, włoski, portugalski.

W 1959 r. Kongregacja Świętego Oficjum (dziś Kongregacja Nauki Wiary) zakazała propagowania obrazów i pism przedstawiających kult Miłosierdzia Bożego w formach przedstawionych przez s. Faustynę. Ks. Sopoćko podporządkował się decyzji Watykanu.

Ks. Michał Sopoćko zmarł w powszechnej opinii świętości 15 lutego 1975 r. w mieszkaniu przy ul. Poleskiej. Pochowany został na cmentarzu parafii farnej w Białymstoku, skąd po rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego, jego ciało zostało przeniesione do budowanego kościoła Miłosierdzia Bożego (30 XI 1988 r.)
Dokładnie trzy lata po śmierci ks. Sopoćki – 15 lutego 1978 r. – cofnięto Notyfikację zakazującą głoszenie kultu Bożego Miłosierdzia. „Święta Kongregacja wziąwszy pod uwagę wiele oryginalnych dokumentów nieznanych w 1959 r., rozważywszy okoliczności dogłębnie zmienione, mając na względzie opinie wielu Ordynariuszy Polskich, ogłasza, że zakazy zawarte w cytowanej Notyfikacji, już nie są wiążące”.

Dod. Ks. Wojciech Lipka 23.09.2008 o 22.57