DIECEZJA WARSZAWSKO-PRASKA
65. rocznica święceń kapłańskich Biskupa Kazimierza Romaniuka
16 grudnia 1951 roku – 16 grudnia 2016 roku

W liturgii adwentu od 16. grudnia rozpoczynają się tzw. wielkie antyfony adwentowe –pierwsze litery ich łacińskiej wersji układają się w obietnicę: ERO CRAS, przyjdę niebawem. Bóg odpowiada na wołanie wiernych: Marana tha – przyjdź, Panie Jezu...

Adwent, roraty, szlachetny fiolet szat liturgicznych…. Świątynia parafii Najczystszego Serca Maryi na warszawskiej Pradze miała tego dnia być świadkiem innego jeszcze wydarzenia - z gronem innych diakonów 24 letni alumn Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, Kazimierz Romaniuk, miał przyjąć z rąk Prymasa Polski Stefana Kardynała Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Oni także stawali się żywymi znakami, ze Bóg zatroskany o swój lud posyła mu pasterzy.

Rozpoczyna się liturgia (jeszcze łacińska); święcenia odbywają się wg formularza istniejącego w Kościele Rzymskim od 1596 roku. Po obrzędach wstępnych pierwsze nałożenie rąk (będzie jeszcze drugie) i modlitwa stanowiąca sakramentalny znak Kapłaństwa:

Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże, który dajesz zaszczyty i rozdzielasz godności. Przez Ciebie wszystko się rozwija i wszystko się umacnia. Przez Ciebie podnosi się i udoskonala wszelkie rozumne stworzenie zgodnie z mądrze ustanowionym porządkiem. Stąd rozwinęły się stopnie Kapłaństwa í urzędy lewitów, które ustanowiłeś za pomocą mistycznych znaków, gdy Najwyższym Kapłanom powołanym do kierowania narodem dałeś jako towarzyszy współpracowników mężów niższego rzędu i mniejszej godności. Tak niegdyś na pustyni udzieliłeś Mojżeszowego siedemdziesięciu roztropnym mężom, z których pomocą łatwo rządził on niezliczonymi rzeszami ludu. Podobnie przelałeś na Eleazara i Itamara, synów Aarona, obfitość łaski udzielonej ich ojcu, aby była dostateczna liczba kapłanów do składania ofiar i spełniania świętych obrzędów. Kierując się tą samą Opatrznością przydałeś, Panie, stołom Twego Syna nauczycieli wiary, przez których napełnili oni cały świat słowem Bożym. Dlatego prosimy Cię Panie, udziel także naszym słabym siłom podobnych pomocników. Im bardziej jesteśmy ułomni, tym większej ich liczby potrzebujemy.
PROSIMY CIĘ, OJCZE WSZECHMOGĄCY, DAJ TYM SŁUGOM SWOIM GODNOŚĆ KAPŁAŃSKĄ. ODNÓW W ICH SERCACH DUCHA ŚWIĘTOŚCI, ABY WYKONYWALI OTRZYMANY OD CIEBIE URZĄD DRUGIEGO STOPNIA I ABY PRZYKŁADEM SWOJEGO POSTĘPOWANIA POCIĄGALI INNYCH DO POPRAWY OBYCZAJÓW.
Niech będą roztropnymi współpracownikami naszego urzędu, niech zajaśnieje w nich pełnia doskonałości, aby otrzymali nagrodę wiecznego szczęścia, gdy dobrze zdadzą rachunek z powierzonej sobie pracy.

Potem nałożenie szat, namaszczenie dłoni, podanie kielicha i pateny. Po odczytaniu antyfony na ofiarowanie nowo wyświęceni składają w ofierze świece – będą odtąd spalać się w służbie kościoła i bliźnich.

Wreszcie – wspólne odprawianie Mszy Świętej. Po Komunii Świętej nowo wyświęceni kapłani składają wyznanie wiary i następuje drugie nałożenie rąk – jego mocą otrzymują władzę rozgrzeszania.

Jeszcze przyrzeczenie posłuszeństwa (w tym miejscu obrzędu), tzw. ostatnie napomnienia: Najmilsi synowie, pilnie rozważajcie przyjęte święcenia i brzemię włożone na wasze barki. Starajcie się żyć święcie i pobożnie oraz podobać się wszechmogącemu Bogu, abyście mogli uzyskać Jego łaskę, której niech wam raczy udzielić w Swoim miłosierdziu. …

Tak oto kolejni robotnicy zostali skierowani do Winnicy Pańskiej.

Rozpoczęła się „zwyczajna – niezwyczajna” kapłańska droga.

Dla ks. Kazimierza Romaniuka zaczęła się w Parafii św. Szczepana w podwarszawskim Raszynie (1951-1952) skąd został przeniesiony na Saską Kępę, do Parafii MB Nieustającej Pomocy (1952-1955).

Ks. Kazimierz Romaniuk połączył posługę kapłańską z drogą naukową – tytuł magistra zdobył jeszcze przed święceniami kapłańskimi, bowiem równolegle z seminaryjnymi kończył studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1953 na Wydziale Teologicznym UW uzyskał doktorat nauk teologicznych w zakresie patrologii. Dalsze studia, kontynuował w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie (1956–1958), kończąc je licencjatem nauk biblijnych, oraz w École biblique et archeologique française w Jerozolimie (1959–1961), gdzie otrzymał doktorat. Habilitował się w roku 1966, w 1969 otrzymał tytul naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1971 profesora zwyczajnego nauk biblijnych (zatwierdzony przez Kongregację wychowania Katolickiego w 1981).

Kształcił się nie tylko „dla siebie” – zdobywał wiedzę, by służyć nią innym. W latach 1953–1956 był zatrudniony najpierw jako asystent, a następnie adiunkt na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego – prowadził zajęcia z łaciny kościelnej i patrologii. W latach 1955–1956 i 1961–1963 pełnił funkcję prefekta studiów w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. W tymże Seminarium w latach 1954–1956 uczył łaciny kościelnej i patrologii, a w latach 1961–1984 egzegezy Nowego Testamentu, łaciny kościelnej i języka francuskiego. W latach 1971–1982 sprawował urząd rektora Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego i równocześnie Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie. Od 1962 do 1976 wykładał Pismo święte na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, najpierw jako adiunkt, a od 1966 jako docent. Na tej uczelni w latach 1966–1976 był kierownikiem Katedry Teologii Biblijnej Nowego Testamentu. W 1966 podjął wykłady w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie. W latach 1970–1972 był docentem na Wydziale Teologicznym Towarzystwa Jezusowego „Bobolanum” w Warszawie, a w latach 1976–1983 najpierw docentem, a następnie profesorem w Katedrze Biblistyki Nowego Testamentu na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Aż chciałoby się zapytać: Kiedy to wszystko? Księże Profesorze, Ekscelencjo, przecież doba ma tylko 24 godziny…..

W 1966 wszedł w skład Międzynarodowego Stowarzyszenia Nowotestamentalistów Studiorum Novi Testamenti Societas. W latach 1975–1978 był członkiem komitetu wykonawczego tego gremium. W Episkopacie Polski wszedł w skład Komisji ds. Nauki, Rady Naukowej i Komisji ds. Seminariów. I wreszcie opus vitae - samodzielne całościowe tłumaczenie Pisma Świętego z języków oryginalnych, Biblia warszawsko-praska oraz uczestnictwo w przygotowaniu ekumenicznego przekładu Nowego Testamentu i Psalmów.

20 lutego 1982 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Archidiecezji Warszawskiej ze stolicą tytularną Sicca Veneria. Konsekrację biskupią otrzymał 4 marca 1982 w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela W Warszawie z rąk arcybiskupa Józefa Glempa, kardynała Franciszka Macharskiego i biskupa Władysława Miziołka. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In Te confido” (Ufam Tobie). W latach 1982–1992 sprawował urząd wikariusza generalnego Archidiecezji Warszawskiej. W kurii metropolitalnej pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału Administracji Ogólnej i Spraw Finansowych.

25 marca 1992 roku Jan Paweł II przeniósł go na urząd biskupa diecezjalnego nowo utworzonej diecezji Warszawsko-Praskiej. Ingres do Katedry Świętego michala Archanioła i Świętego Floriana Męczennika w Warszawie odbył 12 kwietnia 1992, a do Konkatedry Matki bożej Zwycięskiej na Kamionku 24 maja 1992. W latach 1998–2000 przeprowadził I. synod diecezjalny. W 1999 gościł w Diecezji papieża Jana Pawła II podczas jego podróży apostolskiej do Polski. 26 sierpnia 2004 Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa diecezjalnego warszawsko-praskiego.

W Episkopacie Polski biskup Kazimierz Romaniuk został wiceprzewodniczącym Komisji ds. Wydawnictw Katolickich, wszedł w skład Rady Naukowej, Komisji ds. Nauki Katolickiej i Komisji ds. Seminariów Duchownych. Został też przewodniczącym Podkomisji ds. Pisma Świętego. Ponadto został współprzewodniczącym Komisji Wspólnej ds. Fakultetów Papieskich, Podkomisji Państwowo-Kościelnej ds. Seminariów i Państwowej Komisji Kodyfikacyjnej ds. Ustawy o Szkolnictwie Wyższym. już w 1965 został członkiem-przedstawicielem Episkopatu w Światowej Federacji Apostolatu Biblijnego, w którym to gremium w latach 1971–1977 pełnił funkcję członka zarządu.

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych warszawskich: Mariana Dusia (1986), Stanisława Kędziory (1987), Piotra Jareckiego (1994), Tadeusza Pikusa (1999), Józefa Górzyńskiego (2013) i Rafała Markowskiego (2013); także współkonsekrował biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Jerzego Dąbrowskiego (1982), biskupa pomocniczego ełckiego Romualda Kamińskiego (2005) i biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka (2011).

Codzienność Biskupa Seniora – wciąż wypełniona po brzegi: studium, praca - lista publikacji obejmuje przecież kilkadziesiąt pozycji książkowych i kilkaset (co najmniej) artykułów, posługa duszpasterska…. Biskup Senior – ale wciąż nie na zasłużonej emeryturze, wciąż obecny, żywo zainteresowany wszystkimi sprawami Diecezji, Kościoła, ludzi. Jego dorobkiem można śmiało wypełnić kilka życiorysów – Ksiądz Biskup niestrudzenie zapisuje kolejne karty: Bogu ku chwale, ludziom ku pożytkowi.

I tylko my mamy „problem” – jak to wszystko ubrać w słowa życzeń, podziękowań, gratulacji, uznania. Wszystkie wypowiedziane są jakoś za małe, za skromne. Dobrze, że Dostojny Jubilat sam jest człowiekiem skromnym, chętniej pozostającym w cieniu niż na pierwszym planie. Dziś chciałoby się przywołać słowa Łukaszowej ewangelii: Przyjacielu, posiądź się wyżej (14, 10). Cóż, kiedy Ksiądz Biskup i tak … pozostanie na miejscu, które wybrał.

65 lat – prawie 24 tysiące dni… Co najmniej tyleż samo sprawowanych Eucharystii. A ilu spotkanych ludzi, udzielonych błogosławieństw, bierzmowań; ile pokoleń kapłańskich – księży doprowadzonych do święceń, tak żywo do dzisiaj zapisanych w sercu i pamięci (jakże doskonałej!) Waszej Ekscelencji.

Godzin spędzonych na studium biblijnym, na wykładach (najpierw słuchanych, potem osobiście głoszonych), na tłumaczeniach, nad artykułami i publikacjami mającymi przybliżyć Pismo Święte innym – tych policzyć w żaden sposób się nie da.
Roman Brandsaetter pisał w Hymnie do Biblii: Księgo, /Potężny lądzie / Wyrzucony na powierzchnię niewidzialnych wód / Wybuchem wrzącej lawy, / zastygłej w niebotyczne góry, / Księgo, / Do której codziennie wracam / Coraz uboższy o świat / I coraz bogatszy / O Ciebie, /…/ Kosmiczny monologu Boga.
Księdzu Biskupowi te słowa z pewnością są bliskie jak nikomu innemu.

Może więc przywołując słowa, którymi Aaron i synowie mieli błogosławić lud Izraela:
Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem(Lb 6,24-26) będziemy ogarniać Dostojnego Jubilata gorącą, serdeczną modlitwą.

Dziękując i prosząc, uwielbiając Bożą Opatrzność za dar Osoby Księdza Biskupa i to ogromne dzieło, które się przez Jego posługę dokonywało i dokonuje.
Życzymy przede wszystkim dobrego zdrowia i sił, które pozwolą zrealizować plany, które Ksiądz Biskup nosi ukryte głęboko w sercu.
Niech każdy dzień przynosi uśmiech - tę Bożą radość z owocowania ziarna, które tak hojnie Ksiądz Biskup zasiewa w ludzkich sercach służąc Słowu i Łasce.

Ekscelencjo, Najczcigodniejszy Księże Biskupie
AD MULTOS ANNOS

W galerii poniżej – migawki z posługi biskupiej Dostojnego Jubilata uchwycone obiektywem ks. prał. Henryka Zielińskiego i ks. prał. Wojciecha Lipki. Zdjęcie z wizyty w Diecezji Warszawsko-Praskiej Matki Teresy z Kalkuty - ks. Aleksander Juszczuk.

Galeria zdjęć
Dod. Joanna Solak 15.12.2016 o 18.03, akt. 17.12.2016 o 3.57